KAPAG idinadako ng mga kamera ang sahig ng Senado, hindi mga pinunong nagtatayo ng bansa ang ating nakikita, kundi mga mandirigmang nakikibahagi sa walang saysay na alitan. Sa halip na makabuluhang pagtalakay, madalas nauuwi sa sigawan at pananakit ng damdamin ang mga sesyon.
Ang mga mambabatas — kabilang na ang mga abogado, artista, negosyante, at mamamahayag — ay madalas na nagpapababa ng isa’t isa sa halip na magtulungan para isulong ang kapakanan ng bansa. Bagama’t nakasanayan na natin ang ganitong kaguluhan at tinawag pa itong “gumaganang demokrasya,” hindi kailanman nilayon ang tunay na demokrasya na iwanan ang milyun-milyong mamamayan sa laylayan.
Sa loob ng maraming taon, sinayang ng ating mga kapulungan ng batas ang bilyun-bilyong piso sa mga sahod, alitan sa loob, at tunggalian ng mga pangkat-pulitikal. Dahil dito, nanatiling hindi natutupad ang mga mahahalagang pangako at napag-iiwanan ang mga batas na sana’y makabubuti sa lahat.
Samantala, hirap ang mga pamilyang tugunan ang pangunahing pangangailangan; bumababa ang kalidad ng edukasyon sa kabila ng matinding pangangailangan ng pagbabago; at ang mga magsasaka—kabilang na ang mga nasa Bulacan—ay nakamasid lamang na nabubulok ang kanilang mga ani habang patuloy na tumataas ang gastos sa produksyon.
Dagdag pa rito, ang pagtaas ng presyo ng langis ay nagpapabigat sa gastusin ng bawat tahanan. Lalong nahihirapan ang ating mga Overseas Filipino Workers habang lumiliit ang halagang kanilang naipapadala sa pamilya.
Patuloy ding dumarami ang mga iligal na baril sa ating mga komunidad. Ang bawat sandaling nasasayang sa mga alitang pulitikal ay pagkakataong nawawala upang harapin ang mga krisis na ito at magbigay ng tunay na ginhawa sa mga nagdurusa.
Dapat nang wakasan ang ganitong pagkukunwari. Kailangan natin ng mga pinunong inuuna ang tunay na serbisyo kaysa pagpapakitang-gilas, at nakatuon sa mga patakarang magpapagaan ng pasanin ng taumbayan sa halip na mag-agawan sa papuri o manatiling matigas ang ulo.
Gaya ng binigyang-diin ni Gobernador Daniel Fernando ng Bulacan sa kanyang talumpati noong Araw ng Watawat, sumisimbolo ang ating pambansang watawat sa pagkakaisa, hindi sa pagkakawatak-watak. Ito ay paalala na ang nagkakaisang pamayanan ay umuunlad—isang pamantayang dapat sundin ng buong bansa.
Isipin ninyo ang maaari nating makamit kung iisa ang ating tinig bilang bansa: hindi nahahati sa mga pangkat, kundi binubuo ng mga magsasaka, guro, nars, mangangalakal, mag-aaral, at mga magulang, habang tinitiyak naman ng media na may pananagutan ang lahat.
Kung matitigil ang pagkabalam at pagpapaliban, mapag-uugnay natin ang lahat ng ating pagsisikap sa iisang layunin: ang pag-angat ng buhay ng bawat Pilipino. Habang nagpapatatag ng ugnayan ang ating Pangulo sa ibang bansa, dapat naman nating palakasin ang pundasyon dito sa ating bayan.
Ang mga yaman na kasalukuyang nasasayang dahil sa pagkakawatak-watak ay maaaring magamit sa pagpapatayo ng mga paaralan sa bawat baryo. Ang panahong nawawala dahil sa hindi pagkakaunawaan ay maaaring ilaan sa pagdadala ng tubig sa mga tuyong bukirin at pagtulong sa mga higit na nangangailangan.
Hindi lamang ito simpleng pagbabago—ito ay katarungan para sa bawat mamamayang matagal nang naghihintay sa mga pinunong tunay na tumutupad sa kanilang tungkulin.
Humihingi ang bansa ng gawa, hindi palabas. Inihalal natin ang mga kinatawan upang maglingkod, hindi upang umarte.
Tsk! Tsk! Tsk! Panahon na upang isantabi ang pagkakampi-kampi, piliin ang pag-unlad kaysa pulitika, at sa wakas—ituon na ang atensyon at serbisyo sa sambayanang Pilipino. (UnliNews Online)
