ANG impormasyon sa ating panahon ay nagmumula sa iba’t ibang dako — mula sa mga balitaan hanggang sa mga personal na kwento sa social media. Mahalagang maunawaan natin ang pagkakaiba ng dalawang mahalagang sangay ng pagbabahagi ng impormasyon: ang pamamahayag at ang pagsusulat ng blog. Hindi sila magkalaban — magkaiba ang kanilang layunin, at pareho silang may maiaambag sa ating lipunan.
Ang pamamahayag ay nakabatay sa masusing pagsusuri, maraming sanggunian, at pananagutan. Sinisikap ng mga mamamahayag na alamin ang katotohanan mula sa iba’t ibang panig bago ito ibahagi.
Ang kanilang prayoridad ay ang kawastuhan. Sa mga usaping may kinalaman sa kaligtasan, kalusugan, at pamamahala, kailangan natin ng impormasyong mapagkakatiwalaan. Ang layunin nila ay sagutin ang tanong: “Ano ang tunay na nangyari?”
Ang pagsusulat ng blog naman ay nagmumula sa puso ng indibidwal. Ibinabahagi nito ang sariling karanasan, obserbasyon, at damdamin. Binibigyan nito ng boses ang mga kwentong maaaring hindi laging napapansin ng mga opisyal na balita.
Ang layunin nito ay ipabatid: “Ano ang aking naranasan at ano ang kahulugan nito para sa akin?” Ang lakas nito ay nasa pagiging tapat at totoo ng karanasan ng isang tao.
Hindi kailangang piliin ang isa laban sa isa. Kapag kailangan natin ng tiyak na impormasyon, dumudulog tayo sa pamamahayag. Kapag naghahanap tayo ng inspirasyon at panibagong pananaw, pinakikinggan natin ang mga nagba-blog. Hindi ito tungkol sa kung sino ang mas mahusay — kundi kung alin ang angkop sa sandaling iyon.
Tsk! Tsk! Tsk! Sa huli, tayo pa rin ang may huling pasya. Makinig, magbasa, at mag-isip. Kung ang impormasyon ay tama at kapaki-pakinabang — tanggapin ito. Kung hindi — hayaan lamang itong lumipas. Pahalagahan natin ang bawat boses na may mabuting layunin. Ngunit higit sa lahat — linangin natin ang karunungang malaman kung ano ang paniniwalaan at kung ano ang dapat na lamang nating ipagpatuloy ang araw. (UnliNews Online)
