ANG pagbaha sa Bulacan ay hindi lamang tubig — ito ay nagpapakita ng malalalim na sugat. Ang tubig ay bumababa mula sa mga kalbong kabundukan sa itaas, kung saan wala na ang mga puno at nalalagas ang lupa nang walang humpay. Dumadaloy ito sa mga ilog na puno ng basura, kung saan ang iba ay nagtatapon pa rin at sinasabing “Bahala na” — na parang ang problema ay mapapasa iba na lamang.
Dahil sa pagbabago ng klima, mas malakas at mas madalas ang pag-ulan, at hindi na kayang dalhin ng ating mga ilog ang lahat ng tubig. Ang paghihirap ay totoo, malawak, at lumalala pa sa bawat panahon.
May mga tanong na hanggang ngayon ay wala pang sagot. Sa mga pagdinig sa Senado, inihayag ang pag-aalala tungkol sa bilyun-bilyong piso na inilaan para sa pag-iwas sa baha sa Bulacan. May mga proyektong tinawag na “multo” — binayaran ngunit hindi naman isinagawa.
Ngunit hanggang sa ngayon, wala pang nahaharap sa imbestigasyon o kasong anumang halal na opisyal mula sa Bulacan. Ang pondong dapat sana ay para sa ating kaligtasan — saan napunta? Habang tumataas ang tubig, nagtatanong ang mga mamamayan: Nasaan ang proteksyong ipinangbayad namin?
Sa gitna ng hirap, maraming pinuno ang tumutupad sa tungkulin. Ang Gobernador na si Daniel Fernando at Pangalawang Gobernador na si Alex Castro ay namamahagi ng pagkain, bigas, at tulong sa buong lalawigan. Ngunit hindi sila nag-iisa — kasama nila ang iba:
Mayor Enrico ‘Rico’ Roque ng Pandi — naglilingkod sa ating sariling bayan. Mayor Ma. Rosario “Ate Charo” Sy Alvarado-Mendoza.ng Hagonoy — namumuno sa isa sa mga bayang pinaka-lubog sa baha. Iba pang mga Mayor at mga lingkod-bayan sa buong Bulacan — ginagawa ang lahat para makatulong sa kanilang nasasakupan.
Ang mga pinunong ito ay nagbibigay ng tulong, pag-asa, at pagkalinga sa panahon ng pangangailangan. Karapat-dapat silang kilalanin sa kanilang ginagawa.
Ngunit ang pagkain ngayon ay hindi makapipigil sa baha sa bukas. Kailangan natin ng higit pa sa tulong — kailangan natin ng pananagutan. Kailangan natin ng sagot kung saan napunta ang nawawalang pondo.
Kailangan nating muling punuin ng puno ang mga kabundukan, linisin ang mga ilog, at tiyakin na ang bawat lingkod-bayan ay may pananagutan sa taong nagtiwala sa kanila. Ang tunay na paglilingkod ay ang pagpapakain sa nagugutom at pagprotekta sa ating lupain upang hindi na muling maghirap ang mga tao.
Tsk! Tsk! Tsk! Tayo ay nakatayo sa gitna — nagpapasalamat sa mga tumutulong, at hindi natatakot magtanong. Karapat-dapat ang ating lalawigan sa mga pinunong naglilingkod nang buong puso: ang isang kamay ay nagbibigay ng tulong ngayon, at ang isa naman ay nagtatayo ng mas ligtas, mas patas, at mas tapat na kinabukasan para sa lahat ng Bulakenyo. (UnliNews Online)
