BAGO ko pa man isulat ang mga linyang ito, ang Espiritu Santo ay nananahan na sa aking puso, gumagabay sa aking isip, at naghahanda ng aking kalooban.
Ipinagkaloob Niya ang mensaheng ito upang ibahagi sa ating mga kababayan at sa buong mundo: nararapat nating panatilihin ang ating pananampalataya sa Espiritu Santo, sa ating Panginoong Hesukristo, kay Mahal na Ina, at sa Santo Papa.
Sa pamamagitan nila, nawa’y guminhawa ang ating buhay, at nawa’y ingatan tayo at ilayo sa bawat pagsubok.
Ang mga mapaminsalang pangyayari ay pumupuno sa ating mga tanawin araw-araw. Sa Nepal, ang malalakas na baha at pagguho ng lupa ay kumitil ng mahigit 160 buhay, at daan-daan pa ang nawawala.
Sa Chongqing, China, nilamon ng pagguho ng lupa ang mga komunidad. Sa Indonesia, isang malakas na lindol na may lakas na 7.7 magnitude ang tumama sa Silangang Nusa Tenggara — mahigit 100 ang nasawi, libu-libo ang nasugatan, at halos 93,000 ang nawalan ng tirahan — mga bahay na gumuho, buhay na naglaho.
Dito sa Pilipinas, patuloy na bumabagsak ang walang humpay na ulan. Nakikita nating tumataas ang tubig sa Calumpit, Santa Maria, Meycauayan, Marilao, at Hagonoy — buong komunidad na lumulubog, mga kalsadang naglalaho.
Maging ang Tulay na Benigno Aquino ay naputol at nasira — isang malinaw na tanda kung gaano kalakas at kalupit ang tubig-baha.
Ang Maynila at mga karatig-lugar ay naghihirap din sa bigat ng patuloy na pag-ulan. Ang mga lindol ay yumanig sa mga bansa, at ang baha ay sumasalanta sa ating sariling lupain.
Ang mga pangyayaring ito ay natural na nagdudulot ng takot. Tayo’y nagtatanong: Ito na ba ang simula ng kapighatian? Mga tanda na ba ito ng katapusan? Si Hesus mismo ay nagbabala: “Nation will rise against nation, at kaharian laban sa kaharian. Magkakaroon ng malalakas na lindol, taggutom, at salot sa iba’t ibang dako, at mga nakatatakot na pangyayari at malalaking tanda mula sa langit” (Lucas 21:10–11).
Ngunit sinabi rin Niya: “Kapag nagsisimula nang mangyari ang mga ito, tumayo kayo at itaas ang inyong mga ulo, sapagkat malapit na ang inyong pagtubos” (Lucas 21:28).
Hindi natin kailangang mamuhay sa takot. Sa halip, ituon natin ang ating mga mata sa Panginoon. Siya ang ating matibay na kanlungan. Ang mga pangyayaring ito ay nagtuturo sa atin — hindi upang mag-panic, kundi upang maghanda — sa espirituwal at sa gawa — upang manalangin, tumulong sa naghihirap, at mamuhay nang may pagmamahal.
Maaaring yumanig ang mundo, maaaring gumuho ang mga tulay, at maaaring tumaas ang tubig — ngunit ang ating Tagapagligtas ay hindi nagbabago. Hawak Niya ang lahat ng bagay. Anuman ang mangyari, magtiwala tayo sa Kanya.
Tsk! Tsk! Tsk! Tayo’y nagbabantay, nananalangin, nagmamahal — at nananatiling matatag. (UnliNews Online)
